Нарэшце адрэагавалі. Пасля доўгай хвалі абурэння, выкліканай жорсткім абыходжаннем з бяздомнымі жывёламі ў Гомелі, галоўнае прапагандысцкае выданне рэгіёна, “Гомельская праўда”, апублікавала матэрыял на гэтую тэму. Праўда, адказваць давялося не на пытанні грамадства і не на праблему як такую, а на тых, хто пра яе гаворыць.
Скрыншот з артыкула ў ГП
Пад крытыку трапілі зоаабаронцы, валанцёры і незалежныя журналісты. Людзі, якія ўжо шмат гадоў спрабуюць выратаваць жывёл у сітуацыі, калі дзяржава не прапануе цывілізаванага вырашэння праблемы. Замест дыскусіі пра прытулкі, праграмы стэрылізацыі, адказнае стаўленне да хатніх жывёл і міжнародны досвед, чытачам прапанавалі чарговы пошук “вінаватых”.
Імі, як лёгка здагадацца, аказаліся “экстрэмісты”.
Логіка тут простая і добра знаёмая. Калі ў горадзе ёсць праблема, значыць, вінаватыя тыя, хто пра яе гаворыць. Калі грамадзяне абураюцца жорсткасцю, значыць, яны “раскачваюць лодку”. Калі журналісты задаюць нязручныя пытанні, яны ўжо не журналісты, а ўдзельнікі нейкай варожай змовы.
Паводле такой логікі, менавіта крытыкі павінны адказваць за адсутнасць прытулкаў для жывёл, за неэфектыўную працу служб і за тое, што праблема бяздомных катоў і сабак у паўмільённым горадзе не вырашаецца дзесяцігоддзямі. Не тыя, хто прымае рашэнні і распараджаецца бюджэтамі, а тыя, хто патрабуе чалавечага стаўлення.
Між тым грамадства чакае ад улады не прапагандысцкіх артыкулаў і не чарговых пошукаў “унутранага ворага”. Людзі чакаюць цывілізаваных рашэнняў. Такіх, якія ўжо даўно дзейнічаюць у многіх еўрапейскіх краінах: развіцця сеткі прытулкаў, праграм стэрылізацыі, падтрымкі валанцёрскіх ініцыятыў, адукацыйных кампаній і адказнага кантролю за ўтрыманнем хатніх жывёл.
Калі праблему вырашаць сучаснымі метадамі, патрэба шукаць вінаватых адпадзе сама сабой. Тады не будзе ні хвалі абурэння, ні крытыкі, ні рэзанансу ў сацыяльных сетках.
Але пакуль замест адказаў прапануецца апраўданне жорсткасці.
Паказальна і іншае. Артыкул, які абвінавачвае іншых у безадказнасці і “раскачванні сітуацыі”, выйшаў без подпісу аўтара. Нібыта нават самі яго стваральнікі не вельмі хочуць асацыяваць сваё імя з напісаным.
Сапраўдная журналістыка пачынаецца там, дзе задаюць пытанні ўладзе, а не там, дзе шукаюць апраўданні яе дзеянням. І пакуль спачуванне да жывой істоты падаецца як праява варожасці, а патрабаванне гуманнасці як экстрэмізм, праблема будзе заставацца не толькі праблемай бяздомных жывёл. Яна будзе заставацца праблемай самога грамадства.
Штодзень
Чытаць па тэме:
Гамяльчане абураныя знішчэннем сабак
Гамяльчане выступілі супраць масавага адлову
Замест прытулкаў – адлоў